About nothing

It is a blog about … well nothing.

Advertisements

Please look below for the english version

Na Montana volgde een korte doortocht in Idaho waarna ik verder fietste naar Wyoming, Yellowstone en Grand Teton National Park.

Mijn plan was om te wachten op de zonsverduistering in Jackson Hole, Wyoming, maar het was er veel te druk om lang te blijven. Ik zag er wel een cowboy met Crocs, dat was redelijk onvergetelijk.

IMG_20170815_162911.jpg

De slogan van Pinedale, Wyoming is ‘Pinedale, all the civilisation you need’. Pinedale is een cowboydorp aan de rand van de great divide basin.

IMG_20170818_103557.jpg

De dorpsslogan was geen leugen. Pinedale is een voorpost van de beschaving. Er zijn winkels, bars, stromend water en elektriciteit en er zijn gespecialiseerde cowboywinkels waar je terecht kunt voor op maat gemaakte crocs en geweren. Veel te veel beschaving als je het mij vraagt. Ik stond te popelen om de Great Divide Basin in te rijden. De lokroep van de woestijn was oorverdovend. De Great Divide Basin is een gebied op de continentale waterscheidingslijn waar het water niet naar de atlantische of de stille oceaan stroomt, maar ter plekke verdampt.

Henry David Thoreau schreef “My spirits infallibly rise in proportion to the outward dreariness. Give me the ocean, the desert or the wilderness.” Dat is waarom ik van fietsen in de woestijn of een ander saai landschap houd. Het is hetzelfde gevoel als ik ‘s nachts fiets. Het landschap verdwijnt langzaam totdat de omgeving waarin je fietst ophoudt te bestaan. Je fietst door het grote niets. Het leven wordt gereduceerd tot het vinden van water en het draaien van pedalen. Je hersenen hoeven zich niet meer bezig te houden met je omgeving en er ontstaat meer ruimte voor gedachten. Je denkt helderder, opeens lijkt alles logisch.  Jammer genoeg werden deze gedachten tijdens mijn fietstocht door de Great Divide Bassin meermaals overspoeld door flarden ‘Total eclipse of the heart’. Dank u zonsverduistering! Ik denk dat ik een grotere woestijn nodig heb om de verlichting te bereiken.

S0040127

DSCF0451

DSCF0443

Niets is ook een inspiratiebron voor kunstenaars. Waarschijnlijk is het meest beroemde voorbeeld daarvan Mark Rothko’s queeste om niets te visualiseren. Rothko beschreef zijn werk als “unknown adventures in an unknown space”. Ik kan geen betere beschrijving bedenken voor mijn ervaringen de afgelopen maanden.

Terug in de beschaving, denk eraan om altijd een helm op te zetten als je op café gaat. Je weet nooit wat er kan gebeuren in de beschaafde wereld.

DSCF0422.jpg

 

About nothing

From Ovando, Montana to Steamboat Springs, Colorado

Leaving Montana, I rode a couple of miles in Idaho, before heading to Wyoming and Yellowstone and Grand Teton National Park.

The plan was to wait in Jackson Hole, Wyoming for the solar eclipse, but it was so crowded in Jackson with people coming to see the solar Eclipse, that I decided otherwise. I did see a cowboy wearing Crocs though, that was pretty nice.

IMG_20170815_162911

The town slogan of Pinedale, Wyoming is “Pinedale, all the civilisation you need”. Pinedale is a cowboy town at the edge of the great divide basin.

IMG_20170818_103557

And boy was it civilised, there were stores, electricity, bars, running water and special cowboy shops where you can buy tailormade Crocks and the odd gun. It still felt way to civilised and I was eager to continue to the great divide basin, the desert was calling. The great divide basin is an area on the continental divide where the water does not drain to the pacific ocean or the atlantic ocean, instead it drains inward to evaporate.
Henry David thoreau wrote “My spirits infallibly rise in proportion to the outward dreariness. Give me the ocean, the desert or the wilderness.” That is why I like cycling in the desert or any other dull landscape. It is the same feeling I have when riding in the dark. The landscape slowly disappears until the environment you are cycling through ceases to exist completely. It is you on your bike riding through a whole lot of nothing. Life is reduced to the basics, finding water and keep moving and enriching at the same time.  Your mind, which does not have to process the environment anymore, thrives. Thoughts become more clear cut, all of a sudden everything seems evident. Sadly however, during my time in the Great divide Basin, these thoughts got interspersed with long interludes of ‘total eclipse of the heart’. Thank you solar eclipse! I guess I need a bigger desert to find enlightenment.

S0040127

DSCF0451

DSCF0443

Nothingness has been a source of inspiration for artists as well. The most famous is probably Mark Rothko’s quest to make nothingness visible. Rothko described his work as “unknown adventures in an unknown space”. I can’t think of a better way to describe my experiences these last couple of months.

Finally, when heading back to civilisation,  remember to always wear a helmet when going to a bar. You never know what might happen in the civilised world.

DSCF0422

I’m moving to Montana

Please look below for the english version

Van Dawson Creek, British Columbia (Canada) naar Ovando, Montana (USA)

Nog een laatste steile klim voor ik de grens tussen Canada en de Verenigde Staten bereik in Roseville. In mijn hoofd wordt een liedje van Frank Zappa eindeloos herhaald.

“Movin’ to Montana soon

Gonna be a Dental Floss tycoon”

Er is altijd wel één of ander lied dat zich in mijn hoofd nestelt tijdens een fietstocht. Meestal is het elke keer een ander lied, maar sinds ik in Banff ben begonnen aan de Great divide Mountain Bike Route, een mountainbikeroute die zich uitstrekt van Banff in het zuiden van Canada tot de grens met Mexico langs de continental divide, krijg ik Moving to Montana Soon van Frank Zappa niet uit mijn hoofd. De continental divide is een waterscheidingslijn op het Amerikaanse continent, water dat langs de ene kant van de berg valt, stroomt naar de Atlantische oceaan, water dat langs de andere kant valt, stroomt naar de Stille Oceaan. 

Ik kijk al een paar weken uit naar Montana. Ik bracht wat tijd door in Revelstoke waar ik wachtte op mijn zus en haar vriend die me kwamen bezoeken.

IMG_20170709_175327995

Het was fijn om even niet onderweg te zijn. Maar na een paar dagen kon ik niet wachten om terug op de fiets te springen. Mijn hoofd was al in Montana.

IMG_20170713_165333132

Ik lijd aan het ‘restless legs’ syndroom. Ik ben altijd aan het dromen over de volgende plaats.

De weg van Revelstoke naar de grens was een aaneenschakeling van mooie plekken. Vaak leek het onmogelijk dat de volgende plek nog mooier kon zijn.

IMG_20170704_065629868

IMG_20170705_132224878

IMG_20170709_213350960_HDR

IMG_20170724_115957910

 

2017_0726_11112700
Verplichte foto van de krimpende fietser machine in Sparwood, British Columbia

Tot ik uiteindelijk de grens overstak en Montana bereikte.

2017_0731_10584100

2017_0802_19274100(2)

Iemand die ik onderweg tegenkwam, zei me:

you cyclists, you will never be happy in one place again“. Dat klinkt als een vloek, maar volgens mij is het niet zo uitzichtloos.

Het is in ieder geval goed om te weten dat ik niet de enige ben met restless legs hier. Rusteloosheid zit ingebakken in de Amerikaanse cultuur. Misschien wel het bekendste voorbeeld is “on the road” van Jack Kerouac.

because he had no place he could stay in without getting tired of it and because there was nowhere to go but everywhere, keep rolling under the stars...” (Jack Kerouac, On the road)

Ik ben blij om eindelijk zelf door dat Amerikaanse Westen te fietsen. Ik kijk al uit naar de tankstations en diners die ik onderweg zal zien. Deze plaatsen ademen rusteloosheid. Plaatsen waar de tijd trager lijkt te gaan, een kort intermezzo voor het leven onderweg.

1200px-Nighthawks_by_Edward_Hopper_1942
Nighthawks, Edward Hopper
ed-ruscha-standard-station-prints-and-multiples-serigraph-screenprint
Standard Station, Ed Rusha

Rusteloosheid is niet ergens anders willen zijn, het is naar ergens anders willen gaan. Het is een onstilbare honger hebben om in beweging te zijn. Ik wil weten wat er te zien is achter de volgende bocht en achter de bocht daarna.

Rusteloosheid is naar ergens anders willen gaan, niet omdat je denkt dat het een betere plaats is, maar omdat het ergens anders is.

I’m moving to Montana

From Dawson Creeck, Britisch Colombia (Canada) to Ovando, Montana (USA)

I’m grinding myself up for a final steep climb before crossing the border between Canada and the USA in Rooseville. The Frank Zappa lyrics are on repeat in my head.

“Movin’ to Montana soon

Gonna be a Dental Floss tycoon”

I often repeat the same lines of a song over and over again while I’m on a bike ride. Usually it is a different song everyday. But since I set off from Banff on the great divide mountainbike route, a mountainbike route that stretches from Banff in the south of Canada, along the continental divide in the United States all the way to the border with Mexico, ‘Moving to Montana soon’ from Frank Zappa is stuck in my head.

I have been looking forward to Montana for a couple of weeks now. I spend some time in Revelstoke, waiting for my sister and brother-in-law to come and visit me.

IMG_20170709_175327995
Waiting a bit at Waitabit Creeck

It was nice to spend some time off the bike in Revelstoke. But I couldn’t wait to get going again. My head was already in Montana.

IMG_20170713_165333132

More and more it becomes clear to me that I have a serious case of restless legs syndrome. Always dreaming of the next place to go.

The road from Revelstoke to the border took me through some breathtaking scenery where it often seemed impossible that the next place could be any more beautiful.

IMG_20170704_065629868

IMG_20170705_132224878

IMG_20170709_213350960_HDR

IMG_20170724_115957910

2017_0726_11112700
Obligatory photo with the shrinking cyclist machine is Sparwood, British Colombia

Until I finally crossed to border into Montana.

2017_0731_10584100

2017_0802_192741002.jpg

Someone I met along the road told me “You cyclists, you will never be happy in one place again” it sounded like an old witch’s spell to me. I do not think the situation is quite that desperate.

I take comfort in the idea that I’m not the only one with restless legs around these parts. Restlessness seems intertwined with American culture, arguably it is most vividly captured by Jack Kerouac in ‘On the road’ and by the other members of the beat generation.

because he had no place he could stay in without getting tired of it and because there was nowhere to go but everywhere, keep rolling under the stars…” (Jack Kerouac, On the road)

Needless to say I’m really excited to cycle through the American West.

I’m looking forward to the gas stations and diners I will pass along the way. They are landmarks of restlessness. Places where time seems to slow down. An interlude for life on the road.

1200px-Nighthawks_by_Edward_Hopper_1942
Nighthawks, Edward Hopper
ed-ruscha-standard-station-prints-and-multiples-serigraph-screenprint
Standard Station, Ed Rusha

To me restlessness is not wanting to be somewhere else, it is wanting to go somewhere else. It is having an unstilled hunger for movement. The urge to know what is around the corner fuels my legs. Even if I’m sure the next corner will still be there tomorrow, I want to ride it right now, already eyeing up the next turn in the road. Restlessness is always wanting to go somewhere else. Not because you think it is a better place but because it is another place.

De waarheid over Pink Mountain

Please look below for the English version

Van Dawson City naar Dawson Creek

Na Dawson City fietste ik samen met Victor naar Whitehorse, de hoofdstad van de Yukon. Victor komt uit Chili en is net als ik op weg naar Patagonië.

CSC_0836

Onderweg kwamen we veel mensen tegen die het een ongelooflijk toeval vonden dat we elkaar onderweg waren tegengekomen, 2 fietsers die helemaal van Alaska naar Argentinië willen rijden. Maar niets is minder waar. Deze periode van het jaar kan je meerdere voetbalploegen samenstellen met fietsers die op weg zijn naar Patagonië.

Zo is er Su die zijn familie en vrienden heeft achtergelaten in China, dromend van al de plaatsen die hij wil zien.

su
Su’s geweldige plan voor zijn fietstocht van Alaska naar Patagonië

Andreas en Stephanie uit Duitsland zijn bezig aan een fietstocht van 3 jaar rond de wereld. Ze zijn een week voor mij vertrokken in Anchorage, maar we zijn elkaar onderweg nog niet tegengekomen.

Victor uit Chili, met wie ik enkele weken samen fietste, had genoeg van zijn consultancy job en de uitspattingen in het zakenleven en berekent in de plaats daarvan nu voortdurend de kortste weg tussen 2 eetgelegenheden.

IMG-20170613-WA0005
Victor en Ik aan het discussiëren of we nog wat zullen fietsen of nog wat zullen eten.

Dan is er ook nog Alec die zo hard fietst dat niemand hem ooit in levende lijve heeft gezien.

Faez uit Iran fietste de Dempster Highway dit voorjaar. Dat is de meest noordelijke weg in Canada. De temperatuur zakte tot -30°c. Hij moet zijn tocht naar het zuiden uitstellen omdat hij de Verenigde Staten niet binnen mag met een Iraans paspoort.

Ikzelf probeer nog steeds het evenwicht te vinden tussen kilometers vreten en mooie omwegen nemen.

_DSC0822

En er zijn nog heel wat andere fietsers onderweg naar Patagonië.

Er zijn er zoveel dat de originaliteit van de reis niet in de bestemming zit maar in de manier waarop elk van ons er wil geraken. Sommigen houden vast aan zoveel mogelijk comfort, anderen willen zichzelf testen. Sommigen hopen de reis zo lang mogelijk te rekken, anderen racen tegen een deadline. Sommigen hebben een eerder minimalistische opvatting over bagage, anderen zeulen met eten voor 10 dagen en een uitgebreide garderobe. Sommigen onder ons kiezen steevast voor de route met het minste verkeer, anderen zoeken minutieus naar de route met de minste hoogtemeters. Hoe iedereen zijn fietstocht wil aanpakken, wordt weerspiegeld in de fiets en hoe die is bepakt. Er wordt uren gediscussieerd over de bepakking en de fiets.

CSC_0901

Al fietsend naar het zuiden worden we vergezeld door een eindeloze parade van RVs (recreational vehicles, mobilhomes en caravans met steroïden) die naar het noorden rijden om de zomer door te brengen in Alaska. Ook de RVs proberen de eindeloze eenheidsworst van het traject te doorbreken met een originele uitrusting. Individualisme en het doel van de reis worden samengebald in een ingewikkelde mix van metaal, wielen en motoren.

IMG_20170617_123401336_HDR

Su, Victor en ik logeerden een nacht in een RV in de tuin van een warmshowers gastheer. Terwijl we daar zaten, overwogen we om er vandoor te gaan met de RV. Met een RV zouden we overal kunnen stoppen waar we wilden. Met de fiets is het onmogelijk om een route uit te stippelen die alle interessante plaatsen tussen hier en Patagonië met elkaar verbindt. We zouden ons geen zorgen moeten maken over waar we deze winter zullen zijn en we zouden nooit te weinig Snickers hebben om door te gaan. Uiteindelijk werd het plan om de RV te ‘lenen’ afgevoerd. In de eerste plaats omdat onze gastheer voor de RCMP (canadese politie) werkt, maar ook en vooral omdat het gewoon veel fijner is een land of een continent te doorkruisen op een fiets.

_DSC0944

Volgens Ernest Hemingway missen RVs een belangrijk ingrediënt om van een reis een onvergetelijke reis te maken.

“It is by riding a bicycle that you learn the contours of a country best, since you have to sweat up the hills and coast down them. Thus you remember them as they actually are, while in a motor car only a high hill impresses you, and you have no such accurate remembrance of country you have driven through as you gain by riding a bicycle.”

In een RV zijn plaatsen als Prophet River of Pink Mountain nauwelijks waarneembaar. Als je knippert met je ogen ben je er al voorbij, onderweg naar het volgende verkeersknooppunt. Op de fiets beeld ik me de hele dag in hoe mooi Pink Mountain wel niet moet zijn. Een groene vallei, een geleidelijke klim in het bos en dan de top met de avondzon die de bomen een roze gloed geeft.

In werkelijkheid is Pink Mountain gewoon een parking langs beide kanten van de Alaska Highway, een bar, een restaurant en een kruidenier. Toch was het onvergetelijk om wat tijd door te brengen in Pink Mountain, een plaats ergens tussen hier en nergens.

 

The truth about Pink Mountain

From Dawson City to Dawson Creek

From Dawson City, I continued south to Whitehorse, the capital of the Yukon. I cycled together with Victor from Chili.  

CSC_0836

Along the way, people marvelled at the huge coincidence of the two of us meeting on the road, both cycling to Patagonia. But this time of year you can compose several football teams of cyclists, admittedly lacking basic muscle development of any muscles not needed for pushing the pedals, cycling to Patagonia.
There is Su, who left his family and friends in China dreaming about all the places he would like to see.

su
Su’s amazing plan to cycle the Americas

There are Andreas and Stephanie who are making a 3 year cycling trip around the world and who I keep missing out on by one or two days but who I will meet one day for sure!

There is Victor who, tired of his consultancy job and the excesses of the corporate world, quit his job and instead is now constantly calculating the shortest route between 2 food stops.

IMG-20170613-WA0005
Victor and I, discussing if we should ride some more or eat some more.

There is Alec, who is riding so fast no one has ever seen him. Rumour has it, that like bigfoot, he doesn’t really exist.

There is Faez who cycled the Dempster Highway this spring in minus 30°c and who has to delay his trip south because he is not allowed to enter the United States with his Iranian passport.

And there is me, alone on the road again, still trying to figure out the balance between covering the distance and taking the scenic detour.

_DSC0822

And there are many others.

In fact, there are so many of us that the originality of the voyage lies not in the destination but in the way we get there. Some favor comfort, others hardship. Some of us want to last the journey as long as possible, others are racing a deadline. Some of us have a minimalist approach to luggage and one of us is carrying a gigantic jar of peanut butter. Some of us systematically choose the road less traveled while others are figuring out how to avoid as much climbing as possible. The nature of the journey manifests itself in the setup of the bikes. And hours are spent discussing and improving the bikes and the load.

CSC_0901

As we all make our way south we encounter an endless parade of RV’s (recreational vehicles) going north for the summer. They too try to compensate the mind numbing conformity of the trajectory with an original setup. Expressing individuality and the purpose of their journey in a puzzling mix of metal, wheels and engines.

IMG_20170617_123401336_HDR

One day, Su, Victor and I stayed a night in the RV of a Warm Showers host. We contemplated carjacking it for a while. With an RV it would be possible to visit all the places we would like to see whereas now we have to choose. It is impossible to make a route that connects all the interesting places between here and Patagonia. We wouldn’t have to worry about the weather and where we are this winter. In an RV we would never ran out of Snickers. In the end we decided not to because 1) it would be tremendously stupid to steal (no not steal, borrow, we would bring it back eventually) from a RCMP officer and 2) it is just more fun to cross a country or a continent on a bicycle.

_DSC0944

According to Ernest Hemingway, RVs lack a key ingredient of what makes any journey a memorable journey.

“It is by riding a bicycle that you learn the contours of a country best, since you have to sweat up the hills and coast down them. Thus you remember them as they actually are, while in a motor car only a high hill impresses you, and you have no such accurate remembrance of country you have driven through as you gain by riding a bicycle.”

For the purpose of this blog it would have been so nice if Hemingway said this while actually riding his bike across the Rocky Mountains. But chances are he wrote this while zipping his grappa in Bassano, Italy or with a gigantic hangover after a night out in Paris.

In an RV, Prophet River or Pink Mountain would be just a blib. You wouldn’t even notice it when you blink your eyes on the way through. You can cover big distances every day. So why would you stop in a place like Pink Mountain? On my bicycle I spend a whole day imagining what a glorious site Pink Mountain would be. A lush valley, a gentle climb along the treeline, the evening sun making the trees look pink. In reality Pink Mountain is just a parking lot at either side of the road. Still it was nice to spend some time there, somewhere in the middle of nowhere.  

 

You snooze you lose

Please look below for the English version

Van Anchorage naar Dawson City

“Je weet wat ze zeggen” , lachte Elaine terwijl ze het laatste stuk brownie voor me inpakte voor onderweg, geen kruimel overlatend voor de andere Warmshowers gasten die nog sliepen, “you snooze, you lose”. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren.

Ik heb dezelfde ‘you snooze you lose’ houding als ik aan het fietsen ben. Vroeg starten, lange dagen in het zadel, tempo maken bergop, kilometers tellen tot ik ze niet meer hoef te tellen omdat ik zo in het ritme zit dat ze gewoon voorbijvliegen.

Ik hou ervan om grote afstanden te overbruggen, om vooruitgang te zien op de landkaart. Ook al fietste ik voornamelijk richting het noorden, terwijl ik naar het zuiden moet. Iets wat heel wat mensen die ik tegenkwam niet konden laten te zeggen. “Je weet toch dat je de verkeerde kant opgaat?”

Ik hou van die lange dagen in het zadel en de fysieke en mentale inspanning die nodig is om dit dag in dag uit vol te houden. Dit is waarom ik fiets.

IMG-20170524-WA0005

Maar dit is niet waar het om draait bij reizen, zoals Dieter opmerkte, een man die er 15 jaar over deed om rond de wereld te fietsen en die nu een hostel heeft in Dawson City. “Reizen is ook leven.”

Avontuur vind je naast de weg.

Het is een dorp genaamd Chicken, waar er geen stromend water is, maar waar de inwoners uitermate trots zijn op hun ondergoed kanon. Soms is het belangrijk prioriteiten te kiezen in het leven.

Het is de zoektocht naar een slaapplaats elke avond. Ik sliep een nacht in een busje in een kamp voor wegenwerkers nadat ik in een storm terechtkwam in de bergen.

IMG_20170516_082408828.jpg

Het is het vinden van de perfecte plaats om te kamperen op het einde van de dag.

SAM_3039.JPG

Het is de ontmoeting met mensen. Uitgenodigd worden voor hamburgers en bier door Sean en Ryan in een camping in het bos. In de tuin werken met Elaine, muziek van Vivaldi op de achtergrond.  Debbie and Jay ontmoeten die een bus in hun tuin hebben gezet om vermoeide fietsers te verwelkomen. 

IMG_20170518_094519770.jpg

Het is een boek lezen dat je nog nooit gelezen hebt op een plaats waar je nog nooit geweest bent. 

IMG-20170524-WA0014.jpg

Het is wildkamperen in een storm dicht bij de grens en in het midden van de nacht opstaan om dit uitzicht te zien.

IMG_20170522_244818008 (2).jpg

Het is andere fietsers tegenkomen, samen fietsen en verhalen uitwisselen.

IMG-20170524-WA0003.jpg

Nu ben ik in Dawson City in Canada. Een stadje dat zijn glorieperiode beleefde op het einde van de 19de eeuw toen hier goud werd gevonden en duizenden mensen, voornamelijk mannen naar hier kwamen om hun geluk te beproeven. Ze waren op zoek naar goud, maar ik denk dat ten minste enkele onder hen niet enkel naar goud op zoek waren maar ook naar avontuur. En dat ze dat avontuur hier ook gevonden hebben ergens langs de oever van de Yukon en Klondike.

Dat brengt me tot een voor mij beangstigend besluit. Fietsen is niet het doel, maar wel de zoektocht naar avontuur. Voorlopig ten minste.

You snooze you lose

From Anchorage to Dawson City

“You know what they say”, Elaine said, offering me the last piece of brownie, leaving not a single crumb for the other warmshowers guests still asleep, “you snooze you lose”. Never one to refuse an extra piece of brwonie, I had to agree.

I have the same ‘you snooze you lose’ attitude when I’m cycling. Starting early, making long days in the saddle, powering up hills, counting miles until I no longer have to count them because they just swoop by once I found my rythm.

I like covering distance, seeing progress on a map, Even when i’m going North and Patagonia is in the South. A fact quite a few Alaskans had to point out “you know you are going the wrong way, right?”

I like those long days in the saddle and the physical and mental effort that is needed to do this, day in and day out. It is why I cycle.

IMG-20170524-WA0005

It is however not what travelling is about, as Dieter a man who took 15 years to cycle the world and is now running a hostel in Dawson City , pointed out. “Travelling is living as well”.

Adventure is often found next to the road.

It is in a town called Chicken where there is no running water, but they are very proud to have their very own underwear cannon. Sometimes you have to prioritise in life.

It is the search for a place to sleep every night. I spend a night in a van in the middle of a roadworker’s camp after being caught in a storm in the mountains.

IMG_20170516_082408828

It is finding the perfect wildcamp spot at the perfect time.

SAM_3039

It is the kindness of strangers along the road. Getting invited by Sean and Ryan to an evening of burgers and beer at a campsite. Working with Elaine in the garden, Vivaldi music playing in the background. Meeting Debbie and Jay who put a bus in their backyard to welcome weary cyclists.

IMG_20170518_094519770

It is reading a book you never read before, in a place you never been before.

IMG-20170524-WA0014

It is wildcamping in a storm close to the border and waking up to this view in the middle of the night.

IMG_20170522_244818008 (2)

It is meeting other cyclists, to share the road with and tell stories.

IMG-20170524-WA0003

So here I am at Dawson City in Canada. A town that boomed at the end of the 19th century when gold was found and tousands of people, mostly men, came this far North to prove their luck. They were looking for gold, but I imagine at least some of them were not just looking for gold, they were looking for adventure. And they must have found it somewhere along the shores of the Yukon and Klondike river.

This leads me to a rather terrifying conclusion: cycling is not the point, for now at least, adventure is.

Lauf schnell davon wenn ein Bär vor dir steht

Waarin ik mij afvraag of het hellend vlak van Ronquières wel echt in Ronquières ligt, overstelpt word door advies en hier en daar ook nog iets schrijf over fietsen.

Please look below for the English version

Waarin ik mij afvraag of het hellend vlak van Ronquières wel echt in Ronquières ligt, overstelpt word door advies en hier en daar ook nog iets schrijf over fietsen.

Lauf schnell davon wenn ein Bär vor dir steht. Het is de enige zin die ik heb onthouden van de lessen Duits in het middelbaar. Na hier en daar wat te hebben opgezocht over wat je moet doen als je een beer tegenkomt, moet ik concluderen dat het niet echt goed advies is. Het is alles wat je best niet doet als je een beer tegenkomt. Waardoor ik me nu dus afvraag welke onwaarheden ze me nog hebben wijsgemaakt op school. Het hellend vlak van Ronquières ligt toch wel echt in Ronquières?

Het heeft me wel aan het denken gezet over het geven en het krijgen van advies. Sinds ik heb aangekondigd dat ik van Alaska naar Patagonië ga fietsen word ik overstelpt met advies.

Zeg je werk op. Zeg zeker je werk niet op. Leer Spaans. Neem genoeg ondergoed mee. Doe alsof je getrouwd bent (daar ga ik nog wat acteerlessen voor moeten nemen denk ik). Wees voorzichtig. Ga zeker niet naar land x, regio y of stad z, want het is daar veel te gevaarlijk. Schrijf de titel van je eerste blog zeker niet in het Duits, want de mensen gaan denken dat heel de blog in het Duits geschreven is. Je moet nu gaan, anders ga je er later spijt van hebben.

Er is niet enkel het advies van vrienden en kennissen. Er zijn eindeloos veel blogs en boeken van mensen die de wereld of een stuk daarvan zijn rond gefietst. Er zijn bibliotheken vol boeken over het leven en hoe het te lijden. En het beste is dat ik deze boeken kan (her)lezen terwijl ik door de landschappen fiets die erin beschreven worden. Ook muziek is een onuitputtelijke bron van advies. Ik moet er zeker aan denken om geen gele sneeuw te eten.

En dan zijn er nog de mensen die ik nog niet ken, maar die ik ga ontmoeten tijdens mijn tocht. Wat advies zullen zij me geven?

Een vriend gaf het advies om een thema te kiezen voor de reis, een referentiepunt om te kijken naar de wereld waar ik door ga fietsen. Een soort langgerekte Davidsfonds themareis voor de eenzame fietser.

Dat vind ik een geweldig idee. Ik wil weten waarom iemand een bepaald advies geeft. Vaak is advies een reflectie van het wereldbeeld van de persoon die het advies geeft, een afgeleide van zijn/ haar ervaringen, wensen en angsten. Of je advies nu volgt of niet volgt, het is een poort naar een Ali Baba grot vol verhalen.

In ieder geval genoeg om over na te denken de komende 2 jaar terwijl ik mijn kuiten train.

Lauf schnell davon wenn ein Bär vor dir steht

It is the only sentence I remember from studying German in secondary school. After doing some research planning this bikeride from Alaska to Patagonia I have to conclude that it is probably the single most lousy piece of advice known to mankind. It is everything you shouldn’t do when confronted with a bear.

Ever since I announced I ‘m going to ride my bike from Alaska to Patagonia, I ‘m bombarded with advice: where I should go, what I should do, what I should be afraid of. It made me think about the nature of advice. It often seems to be a reflection of the outlook on life of the person giving the advice. It is a construct of their experiences, hopes, fears and regrets.

I should quit my job. I shouldn’t quit my job. I should learn Spanish. I should take enough underwear with me. I should act like I ‘m married (I think I will have to take quite a few acting classes to pull that one off). I should be careful at all times. I shouldn’t visit country x, region y or city z because it is way too dangerous. I shouldn’t travel alone. I should go now or I will regret it forever.

Among all this advice a friend suggested to pick a theme for the trip, a point of reference to look at the world I will cycle through and the people I will encounter.  It is a splendid idea and one my friend regretted not to find the time for himself. I’m intrigued by the advice people give because, regardless if you take it or ignore it, it is a gateway to a treasure trove of stories. It is quite a luxury to be able to spend this much time discovering new ways to see the world.

There is not only the advice of friends and people I know. There are countless blogs and books by people who cycled the world. There are libraries full of books on life and how to live it. And the best thing is, I will have the chance to (re)read them passing through the places so vividly described in them. The same goes for music. I should certainly remember not to eat the yellow snow.

And then there are the people I don’t know yet and that I will meet along the way. What advice would they give me?

I ‘m looking forward to this endless string of stories and advice and what it will teach me about life. Anyway, enough to ponder on for the next year or two, while I ‘m working on my calves.