The 5 stages of grief

From Leon, Nicaragua to Panama City, Panama
I spent more than a month in Nicaragua. Two friends came from Belgium and together we discovered Nicaragua using public transport. It was really nice to see some familiar faces after all this time alone. But at the same time it also ment going cold turkey from the bike for a couple of weeks. Being apart from the bike for that long, I went to all the stages of grief.

1. Denial and isolation
This is actually my natural state of being, nothing new there.

2. Anger
Why is this happening to me? I got annoyed by a lot of things from taking yet another selfie to endless smalltalk. In my defense 65 selfies in two weeks is just too much. I’m used to using my bike to channel frustration.

3. Bargaining
I will donate blood if it means I can be back on my bike sooner? A kidney perhaps?

4. Depression
How do people who don’t cycle cope? What is the point?

5. Acceptance
By the time I hit this stage, it was finally time to get back on the bike again.
I’m afraid sometimes i’m too much focused on the cycling. No kidding. A good day is a day I reach my cycling target. But lately it occurred to me that there must be more to this travelling thing. Together with my friends I visited places I would not normally go to on a bike. I feel like it gave me a better view of the country.

Some places I visited twice, since I already rode through them on my bike and often the experience was quite different. It was really interesting to travel to Nicaragua both ways, on and off the bike. After all, the bike also brings you to places that you would not normally see stuck in a bus.

When in Nicaragua it is impossible to not be aware of the revolution that took place here. In every city murals tell the story of the revolution. Leon is the capital of the revolution. In the museum of the revolution, old revolutionist tell their story. Speaking with them it is clear that the fire inside them is still burning.

With Daniel Ortega one of the commanders of the revolutionary army back in power, the line between history and propaganda is a very fine line which seems to be crossed on numerous occasions.

The poet Leonel rugama is one of the heroes of the revolution. He became famous by suggesting that instead of him your mother should surrender, Que se rinda tu madre. A phrase that fueled the determination of the revolutionaries.

After seeing the devastation of the war and learning about the aftermath in which like so often retribution got the upper hand of reconciliation I’m left wondering in which stage of grieve the people of Nicaragua are nowadays.

Another thing hard to miss in Nicaragua are the volcanoes. Seeing lava for the first time was a very special moment and one of the most impressive things I have ever seen.

Bluefields is the capital of the south caribbean autonomous region. Situated on the atlantic coast, there are no roads connecting this part of Nicaragua with the pacific side. Boats are the main means of transportation and the fish in the waters the main source of income . Although, nowadays the more lucratif narcotraffic seams to overtake the fishing. It felt like we were in a different country altogether. A melting pot of native Miskito people and creole influences. The British conquered most of the caribbean coast and the influence is still visible in the streets, adding some british galore to the mix.

After Nicaragua, I rode the Panamericana through Costa Rica and Panama. The traffic on this major logistic artery was quite scary with trucks whizzing by nonstop and often no space to go for tiny cyclists except the ditch. I occasionaly swapped the asphalt for the beach.

Since there are no roads connecting Panama to Colombia, I will fly to Cartagena and continue my journey from there. It feels weird to take a plane and I contemplated for a long time to get to Colombia over land or over sea, but taking a plane will mean more time to spend in the mountains of Colombia. Vamos!

Advertisements

Don’t Google countries

Countries are like medical symptoms, you better not google it, or you are already dead before you even got there

Please look below for the english version

Van Palenque, Mexico naar Leon, Nicaragua

wow that was a rough road, I hope the next part will be easier’. Ik houd mijn hoofd schuin zodat al het stof dat zich heeft opgehoopt in mijn oor eruit kan. Ik sta aan de grens tussen Guatemala en El Salvador. De woorden kwamen uit de mond van een jeugdig uitziende toerist die uit een busje met airco kwam. Op het eerste zicht had hij geen fysieke beperkingen die het uitspreken van deze woorden konden rechtvaardigen. Misschien was er een probleem met de vering van het busje, dacht ik. Zelfs in de koelte kan dat zwaar zijn voor de rug. Er moet toch echt wel een verklaring zijn voor de ontberingen die hij moest doorstaan. Ik kijk naar mijn tshirt vol zoutkringen dat ondertussen zelfstandig zou kunnen blijven rechtstaan en steek de grens over naar El Salvador.

Ik fiets in de zogenaamde bananenrepublieken. Dit zijn landen die economisch afhankelijk zijn van één exportproduct. Dat is een mooie manier om te omschrijven dat de landen economisch worden uitgebouwd door rijkere landen die bananen nodig hebben. Het hoeven niet noodzakelijk bananen te zijn. Bananenrepubliek klinkt waarschijnlijk beter dan kokosnootcontreien. De landen worden vaak omschreven als politiek instabiel, werden verscheurd door oorlog in de 2de helft van de 20ste eeuw en worden nog steeds geteisterd door geweld. Landen die je best kan vermijden of waar je, als het dan echt moet, best zo snel mogelijk kan doorfietsen. Maar ik heb ontdekt dat het met landen net is zoals met ziektesymptomen, je kan het beter niet googlen of je bent dood voor je het weet.

Mijn beeld van Centraal-Amerika werd gevormd door Paul Theroux’s Mosquito Coast, dat zich afspeelt in Honduras. Stoffige wegen of helemaal geen wegen, moerassen, hitte, een meedogenloze plaats waar je naartoe gaat als je van de kaart wil verdwijnen. De realiteit is lichtjes anders. Fictie is misschien dan toch niet de beste bron van informatie om een samenleving te begrijpen. Het is zoals Assepoester lezen om te leren hoe je moet poetsen.

Ik denk steeds dat ik meer moet lezen over het land waar ik door fiets. Latijns-Amerikaanse geschiedenis is onbekend terrein. In El Salvador verbleef ik bij José en zijn familie. José vluchtte uit El Salvador tijdens de oorlog en besloot om enkele jaren geleden terug te keren, met de fiets. Ik vroeg hem of hij vond dat het belangrijk is om de geschiedenis van een land te kennen als je er door reist. Hij vertelde me dat in El Salvador de machthebbers van tijdens de oorlog nog steeds aan de macht zijn. De gewapende bendes zijn een belangrijke electorale massa. Politici proberen hun stemmen te kopen en in ruil krijgen de bendes privileges. De bendes worden groter en machtiger en het geweld neemt toe. Dat is waarom het belangrijk is de achtergrond van een land te kennen. De oorlog eindigt niet als de wapens zwijgen. De gevolgen zijn nog decennialang merkbaar en zijn een rem op de ontwikkeling van het land.

Ik merkte hier weinig van tijdens mijn tocht door El Salvador. Ik reed met een grote boog rond San Salvador en leerde een mooi land kennen met vriendelijke mensen. Ik at pupusas tot ik een indigestie kreeg en at er dan nog een paar. Pupusas zijn het nationale gerecht van El salvador, maistortilla’s gevuld met kaas en bonen.

Mijn tocht door Centraal-Amerika startte in Belize. Belize is een beetje een buitenbeentje in Centraal-Amerika. Het land was een Britse kolonie, er wordt Engels gesproken en het is meer dan andere Centraal Amerikaanse landen een smeltkroes van culturen.

Andere fietsers hadden me gewaarschuwd voor de steile beklimmingen in Guatemala. En steil was het zeker. Op mijn kleinste versnelling kroop ik naar boven. Maar al die inspanningen werden beloond met prachtige uitzichten. In Tikal, één van de grootste steden van de Mayas hoorde ik een toeriste zeggen ‘I have been here often enough it is just a bunch of stones’. Dat moet niet gemakkelijk zijn voor die vrouw, om steeds te moeten teruggaan naar één van de hoogtepunten van de beschaving. Guatemala is heel mooi en kleurrijk en de bergen zijn adembenemend. Het enige minpunt was dat iedereen “Gringo, Gringo” riep, als ik voorbij fietste. Dit betekent vreemdeling. Telkens mensen Gringo naar me riepen, stak ik mijn hand op. Talk to the hand cause the face don’t want to hear it.

20180129_191419

Ik fietste ook 2 dagen in Honduras, waar ik leerde hoe je fruitsap moet drinken uit een plastieken zak. Ik at er ook 8 bananen in 24u.

20180203_092116

Dit is een nieuw persoonlijk record en een gepast eerbetoon voor de bananenrepublieken van Centraal-Amerika, waar de wegen ruw zijn, de archeologische parels enkel een hoop stenen zijn en waar je beter gewoon naartoe kan gaan in plaats van ze te googlen.

Don’t Google countries

From Palenque, Mexico to Leon, Nicaragua

wow that was a rough road, I hope the next part will be easier.” I tilted my head so that all the dust that had accumulated in my ear could escape. I’m standing at the border between Guatemala and El Salvador. The words were uttered by a 30-something tourist emerging from an air conditioned minivan. At first sight he didn’t have any visible physical challenges that would justify these words. Maybe there was an issue with the suspension of the van. Even in an acclimatised environment that can be quite heavy on the back. I figured. Surely there must be some kind of explanation for his hardship. I looked at my salt stained t-shirt that acquired the crispiness of a tostada and crossed the border into El Salvador.

I’m cycling in so called banana republics. These are countries that are economically dependant upon export of a limited-resource product. This is a nice way to describe that the country is economically exploited by wealthier countries in need for bananas. Although it does not necessarily have to be bananas. I guess banana republic sounds slightly catchier than the coconut countries. These countries are often described as political unstable, war-torn countries where violence is an everyday reality. In short, a place to avoid at all cost or to cycle through as fast as possible. But, I discovered that countries are like medical symptoms, you better not google it, or you are already dead before you even got there.

My image of central-America was heavily influenced by Paul Theroux’s Mosquito Coast, which is set in Honduras. Dusty roads or no roads at all, swamps, heat, a relentless place where you would go to disappear from the map. It turned out to be quite different. A work of fiction might not be the best source of information to understand a society. It is like reading Cinderella to learn how to clean.

I’m constantly thinking I should read more about the countries I’m cycling through. I studied political science, but Latin-American history is a blank slate. The Latin-American entanglements of the cold war were only a small piece of the big puzzle. In El Salvador I stayed with José and his family. José fled to Canada during the war in El Salvador, a couple of years ago he decided to return to El Salvador, by bike.
I asked josé his opinion. Should I know more about the history of the countries I’m cycling through? He told me that in El Salvador the major parties of the war are still in power. Politicians try to buy the votes of the gangs in exchange for privileges which gives the gangs even more power. That is why it is important to know what happened. A war does not end when the war is over. Consequences of a war are tangible decades after and strain the country’s development.

While cycling through El Salvador, I did not notice anything about this. I bypassed San Salvador and got to know a peaceful and beautiful country with friendly people. I ate pupusas till the point of indigestion and beyond. Pupusas are corn tortillas stuffed with cheese and beans and they are the national dish of El Salvador.

My ride through Central-America started in Belize. Belize is a bit of an odd-one. It was a British colony, people speak English and it is a melting pot of cultures with Creol influences, Mayan culture and a very strong Chinese presence.

I was warned about the steep climbs in Guatemala by other cyclists. And steep they were. I bonded with my granny gear. We got to know each other quite well during that time. All the effort was rewarded with amazing views. In Tikal one of the centers of Mayan civilisation I heard a woman exclaim. “I have been here often enough, it is just a bunch of stones.” That must be rough for her, you know, to have to go back again. To be confronted time and time again with the wonders of human civilisation. I liked Guatemala a lot, it is a very colorful country and the mountains are spectacular.

20180129_191419

Up next was Honduras. I was climbing up a road in Honduras when a 4wheeldrive stopped just before me. After we established where I was going and that it was very hot they offered me some orange juice in a plastic bag. In Central-America drinks often come in a plastic bag. That’s how I learned the indispensable skill to drink out of a plastic bag.

20180203_092116

I also ate 8 bananas in 24 hours in Honduras which is a new personal best and a fitting tribute to the banana republics of Central-America where the roads are rough, and the highlights of civilisation are just a bunch of stones. Countries that are better to visit than to google.

Letter to a friendly ghost

Please look below for the English version

Van La Paz, Mexico naar Palenque Mexico

Hola tante Goele,

3 jaar geleden vertelde je me voor het laatst over Mexico. Je toonde me foto’s en lachte terwijl je anekdote na anekdote vertelde. Op dat moment was een fietstocht van Alaska naar Argentinië nog maar een vaag idee in mijn hoofd. Iets wat ik niet luidop uitsprak.

Toen ik de route voor mijn tocht aan het plannen was, dacht ik eraan om voor de makkelijkste oplossing te kiezen langs de kust. Als je naar het nieuws kijkt, lijkt Mexico een gevaarlijke plaats waar je best niet teveel tijd doorbrengt. Dan dacht ik terug aan jouw verhalen over Mexico. Meer dan 20 jaar geleden reisde je naar Mexico en na al die tijd vertelde je nog steeds met evenveel enthousiasme over het land. In plaats van zo snel mogelijk door Mexico te rijden begon ik ernaar uit te kijken. Ik wilde weten of reizen in jouw voetsporen me troost zou bieden. Of het zien van de plaatsen die jij had gezien, de put zou helpen delven die je achterliet. Ik wou dat ik aandachtiger naar je verhalen had geluisterd zodat ik me nu nog elk detail zou herinneren.

Toen je 50 werd gaf ik je een kraskaart van de wereld, een kaart waar je de landen van de wereld waar je al geweest bent, kan wegkrassen. Het was niet mijn idee om je dit cadeau te geven. Jij maakte het duidelijk dat een andere cadeau niet aan de orde was. Zeggen wat je dacht, was nooit een probleem voor jou. Je droomde nog steeds van nieuwe reizen. Na je dood kreeg ik de kaart terug met de boodschap jouw reizen verder te zetten. Toen ik naar de kaart keek, zag ik dat je voor elk land waar je geweest was niet het land had weggekrast, maar enkel een fijne lijn, de route die je had genomen. Dat was een goede les in hoe te reizen voor mij. Het is geen spelletje Risk waar je land na land verovert. Er valt altijd meer te ontdekken van een land. Er is altijd een reden om terug te gaan.

De laatste weken heb ik veel nagedacht over hoe het had kunnen zijn. Hoe je me,voor ik vertrok, voorovergebogen over een kaart van Mexico zou tonen welke plaatsen ik allemaal zou moeten bezoeken. Hoe je samen met mij door Mexico zou fietsen. En hoe we samen een nieuwe lijn op de kaart zouden krassen. Hoe trots je zou zijn op mij voor het maken van deze reis.

In plaats daarvan leid je mijn ‘invisible peloton’, me voortstuwend als het moeilijk wordt.

In plaats daarvan kijk ik naar de ruïnes van oude beschavingen en de voortschrijdende tijd. Hoe de restanten van die oude steden er nog steeds staan na duizenden jaren en hoe mijn herinneringen aan jou al aan het afbrokkelen zijn. Hoe twee en een half jaar zonder jou een eeuwigheid lijkt.

 

Zoals je weet, is er een Eels lied voor elke gelegenheid, zeker voor elke trieste gelegenheid. Ik denk dat ‘Friendly Ghost’ hier het best past.  ‘If you scared to die you better not be scared to live. I have been spending all my days giving all i can give’. Ik hoop dat ik op een dag even levendig over Mexico kan vertellen dan jij deed.

Hoe ik door talloze kleurrijke markten struinde.

20171130_120245

Hoe ik de bergen in fietste en genoot van het uitzicht met mijn hoofd in de wolken.

 

20171226_125527

Hoe ik naar de hoofdstad van Mezcal fietste en dronken werd alleen al van de geur.  

20171215_111352

Hoe ik de nacht doorbracht in een gevangenis, op zoek naar een plaats om te slapen.

20171212_204338

Hoe ik Leon bezocht en kampeerde bij de brandweer in een poging indruk te maken op mijn neefje.

20171129_11131720171217_172643

Hoe ik naar het centrum van Mexico-city fietste en het verkeer in een miljoenenstad overwon.  

 

Hoe ik een muilezel zag aan een tankstation.

20171218_073334

Hoe mooi Mexicaanse steden zijn.

20171130_14081720171202_11403620171222_10300024900060_1880654948629427_9075434066793427486_n

Hoe vriendelijk Mexicanen zijn. Steeds meer fruit aanbiedend dan je kan opeten of meenemen.

20171226_09394820171221_130952

Letter to a friendly ghost

From La Paz, Mexico to Palenque, Mexico

Hola tante Goele,

It has been 3 years since I last heard you talking about Mexico. You showed me the pictures and smiled as you told a thousand anecdotes. At that time cycling the Americas was only a vague idea in my head. Something I wasn’t ready to say out loud.  

When I was researching the route for this trip, my original plan was to cycle along the Mexican coast. Watching the news, Mexico seemed like a dangerous place where you should better not spend too much time. Then I remembered your stories. You travelled to Mexico more than 20 years ago and still after all this time you talked enthusiastically about Mexico whenever you had the chance. All of a sudden Mexico went from a country to cycle through as fast as possible (just to connect the dots on my way to Ushuaia)  to a place I was eager to see. I wanted to know if there is consolation to be found in travelling in your footsteps? Would seeing the places you have seen bridge the massive hole you have left behind.

I wish I had listened more attentive to your stories (not to say that I didn’t listen at all, I really did), so I could remember every detail now that I’m here.

On your 50th birthday, I gave you a scratch map of the world, a map where you can scratch of the parts of the world you have been to. It wasn’t my idea to give this present. In fact, you made it perfectly clear that this is what you wanted for your birthday and that another present would not be appreciated. Saying what you thought was never a problem for you. You were still dreaming of future travels. After you died I got the map back with the message to continue your travels. When I looked at the map I saw that for every country you had been, you didn’t scratch the entire country, instead you only scratched a fine line, the route you took. That taught me a lot about how to travel. It is not a game of Risk in which you conquer country after country, there is always more to see of a country. There is always a reason to go back.

These last couple of weeks I thought a lot about what might have been. How we would be bend over a map of Mexico before I left and how you would tell me about every place I needed to see. How you would ride next to me through Mexico, making another line on the map because there can never been to many lines on that map. How proud you would have been of me making this trip.

Instead you are leading my invisible peloton. Pulling me forward whenever it gets though.

Instead I’m looking at the ruins of ancient civilisations and wondering where time has gone.  How the remains of these buildings are still there after thousands of years and how my memories of you already start to crumble. How two and a half years without you seems like eternity.

20171215_203210

As you know there is an Eels song for every occasion, especially for every sad occasion. I think ‘Friendly ghost’ is the best fit here.  ‘If you scared to die you better not be scared to live. I have been spending all my days giving all I can give’. I hope that one day I will tell about my time in Mexico as avidly as you did.

How I strolled through a lot of colorful Mercado’s.

20171130_120245

How I climbed into the mountains. Admiring the views, my head in the clouds.

20171226_125527

How I cycled through the capital of Mezcal and got drunk from the smell just riding through town.

20171215_111352

How I spend a night in prison, looking for a place to sleep.

20171212_204338

How I visited the city of Leon and camped in fire stations all to impress my little nephew.

20171129_11131720171217_172643

How I cycled straight into Mexico-City conquering the traffic of a metropolis.

20171210_20172820171209_133817

How I saw a mule at a truckstop.

20171218_073334

How beautiful Mexican cities are.

24900060_1880654948629427_9075434066793427486_n

How nice the people are. Always offering more fruit than you can eat or carry.

20171221_13095220171226_093948

Cual es tu sueño?

Please look below for the English version

Van San Diego, Verenigde Staten naar La Paz, Mexico

Ik ontmoette Elijo in Héroes de independencia, aan het begin van mijn tocht door Mexico. Elijo was bezig aan een fietstocht van Ensenada naar Mexicali en terug. In Mexicali had hij een afspraak aan de universiteit om steun te vinden om zijn droom om een vliegende fiets te maken te realiseren. Zijn fiets had geen zadel en het achterwiel was stuk, maar dat hield hem niet tegen. Hij wilde niet de bus nemen of liften, hij was al zover gekomen met deze fiets. Zijn afspraak aan de universiteit was geen succes, blijkbaar zagen zij andere prioriteiten dan vliegende fietsen,  maar Elijo geeft zijn droom niet op. In zijn rechterhand houdt hij de vleugels van een vlinder.

20171018_104709

Door met Elijo te praten over zijn droom kon ik niet wachten om Baja California te ontdekken. En dat stelde niet teleur, het is een plaats voor dromers.

Baja California is een schiereiland met aan de ene kant de stille oceaan en aan de andere kant de zee van Cortez. Ik fietste van de ene kust naar de andere en weer terug en kampeerde bijna elke nacht op het strand. Ochtenden aan de zee van Cortez beginnen steevast met een prachtige zonsopgang en de zon gaat onder aan de stille oceaan.

Iedereen droomt hier in Baja California. Sommigen willen de grens oversteken naar de Verenigde Staten, dromend van een beter leven voor henzelf en hun familie. Remittances zijn een belangrijke bron van inkomsten voor de lokale bevolking.

Er zijn de surfers die dromen van die ene perfecte golf.

En dan zijn er anderen die hun droomleven al gevonden hebben.

Dit is Pancho, hij woont samen met zijn 2 honden op een verder verlaten strand, Pancho Beach.

‘Soy el rey, esta es mi Castillo’. Ik ben de koning en dit is mijn kasteel zei hij mij met enige trots. De droom van Pancho behelst ook de overmatige consumptie van bier en het bekijken van Amerikaanse blockbusters in zijn kleine caravan.

20171029_172804

Op weg naar het zuiden fietste ik stukken van de Baja Divide. Dit is een mtb route die vorig jaar werd ontwikkeld. De Baja Divide was een hele uitdaging, maar de route bracht me naar ongelooflijke plaatsen ver weg van de Mex 1, de enige geasfalteerde weg die van noord naar zuid gaat. Gravel wegen en vooral veel zandwegen langs ontelbare cactussen, spectaculaire canyons die me aan Utah deden denken, met palmbomen als bonus, verlaten stranden en kleine vissersdorpen.  

DSCF0880

Af en toe fietste ik samen met Manu uit Zwitserland en Christina van Canada. Het was heel fijn om samen met hen te fietsen.

20171023_063342

En dan is er nog het eten. De laatste tijd droom ik van Mexicaans eten en word ik midden in de nacht wakker van een hongerige maag. Het streetfood is lekker, overal te vinden, goedkoop en ik krijg er geen genoeg van.

En nu, na 6 maanden onderweg is het eindelijk tijd om mijn favoriete band, Eels te citeren. ‘The trouble with dreams is you never know when to hold on and when to let go’. Ik hoop dat Elijo zijn droom niet opgeeft. Het is veel makkelijker over het zand te vliegen dan erover te rijden.  Voor mij is het tijd om verder te gaan. De maand die ik doorbracht in Baja California was een ongelooflijke tijd. Een leven waarvan ik altijd gedroomd heb. Fietsen, kamperen op het strand en zwemmen in de oceaan. Het is verleidelijk om hier nog wat langer te blijven, maar het Mexicaanse vasteland wacht.

Tijdens mijn fietstocht in Baja California heb ik ook enkele geluidsopnamen gemaakt. Het is een andere manier om mijn reis te delen en een poging om de sfeer weer te geven. Jullie kunnen er naar luisteren onderaan deze pagina.

Cual es tu sueño?

From San Diego, United States to La Paz, Mexico

I met Elijo in Héroes de independencia, a couple of days into my ride in Mexico. He was cycling from Ensenada to Mexicali and back again. On his way he was stopping at the University of Mexicali to talk about his dream of making a flying bicycle. His current bicycle doesn’t have a seat and the rear wheel broke, but that didn’t seem to bother him. He refused to take the bus, after all he already came this far. The meeting at the university wasn’t a success, but Elijo is not giving up his dream. In his right hand he is holding the wing of a butterfly.

20171018_104709

Talking to Elijo and hearing about his dream got me excited to discover Baja California, and it did not disappoint. It is a place for dreamers.

Baja California is a peninsula with on one side the pacific ocean and on the other side the sea of cortez. I cycled back and forth between the two and camped on the beach almost every night. Mornings on the sea of Cortez side always begin with a beautiful sunrise and the sun sets in the pacific ocean.

There is no shortage of dreams here.

Some people want to cross the border to the US, dreaming of a better life for them and their family. Remittances are an important source of income for the local population.

Surfers dreaming of that one perfect wave.

Others are already living the dream.

This is Pancho. He lives with his two dogs at this deserted beach appropriately called Pancho Beach. ‘Soy el rey, esta es mi castillo’. I’m the king and this is my castle, he told me. Pancho’s dream also seemed to involve the consummation of countless cervezas and watching a lot of American blockbusters in his tiny trailer.

20171029_172804

Cycling south, I road some sections of the Baja Divide, it is a recently developed off-road cycling route. It was challenging ride but this route takes you to places that are not accessible from the only paved road that runs from north to south along the peninsula. Dirt roads winding through the cactuses, canyons that reminded me of Utah, with palm trees as added bonuses, deserted beaches and quiet fishing villages.

DSCF0880

For a while, I cycled with Manu from Switzerland and Christina from Canada. It was very nice to have some company on the road.

IMG-20171103-WA0023

20171023_063342.jpg

And then there is the food. Lately I’m dreaming about a lot of mexican food and then waking up hungry in the middle of the night. The street food is tasty, abundant and cheap and it always leaves me wanting for more.

And now it is finally time to cite my favorite band, Eels. ‘The trouble with dreams is you never know when to hold on and when to let go’. I hope Elijo holds on to his dream, it would be a lot more practical to fly over the sand than to try and ride it. For me it is time to move on. I spent a month cycling in Baja California. It was one of the best times I have ever had. Living the existence I have always dreamed of. Riding my bike, camping on the beach, starry night skies and ocean swims. It is very tempting to stay here for a little while longer. But mainland Mexico is calling.

During my ride in baja california I recorded some audio. It is another way of sharing my trip and an attempt to capture the atmosphere. You can listen to it here, I hope you like it.

The house always wins*

Please look below for the english version

Van Steamboat Springs, Colorado naar Las Vegas, Nevada

Las Vegas, de bakermat van de beschaving, waar wolkenkrabbers uit de woestijn rijzen, waar er meer Elvissen en Doly Partons zijn per hoofd van de bevolking dan eender waar ter wereld en waar de lichtpollutie iedereen epilepsie kan bezorgen.  

DCIM113GOPRO

 

Las Vegas is een paradijs voor gokkers, op elke hoek is er een casino. Hoewel ik niet naar het casino ben gegaan, denk ik dat het belangrijk is om af en toe iets te doen waarvan je niet weet wat de uitkomst zal zijn. Om een risico te nemen en te kijken hoe het uitdraait. Het is te makkelijk om enkel dingen te doen waarvan je weet dat ze zullen slagen. Voor mij was het risico om een groot deel van mijn leven te slijten achter een bureau omdat er altijd wel een rede is om het niet te doen, groter dan de risico’s die verbonden zijn met deze reis.

Bij het gokken is de uitkomst op lange termijn wel zeker: the house always wins. Daarom ben ik van huis weggegaan.

Na steamboat Springs fietste ik verder door Colorado. Ik beklom bergpas na bergpas. Het hoogtepunt voor mij was de beklimming van Engineer mountain, een pas van net geen 4000m.

Het was een lange en zware beklimming. Toen ik bijna op de top was begon het te regenen. Ik zag een kleine hut om te schuilen. Jackpot!  Omdat het bleef regenen besliste ik er de nacht door te brengen en ‘s morgens verder te fietsen.

DSCF0503DSCF0494

‘s Morgens was het helemaal opgeklaard en klom ik verder naar de top. Af en toe  moest ik mijn fiets de berg opduwen omdat het zo stijl was.

DSCF0507DSCF0508

De beloning wachtte op de top, een ongelooflijk uitzicht.

DSCF0510DSCF0516IMG_20170903_093548

Na Engineer pas fietste ik verder naar Utah. Fietsen in Utah betekende vroeg opstaan om zoveel mogelijk kilometers te malen voor het te warm werd om te fietsen. Ik zocht een plek in de schaduw om uit te rusten en ‘s avonds verder te fietsen. ‘s Avonds begon het steevast harder te waaien waardoor er nog enkele trage kilometers volgden tot ik een geschikte plek vond om te kamperen.

DSCF0555

Op één van deze warme dagen stopte ik een een klein dorp om wat inkopen te doen. De uitbaatster vroeg me waar ik naartoe fietste. Wanneer ze mijn verhaal hoorde mocht ik niet betalen voor mijn boodschappen en werd ik aangemaand om aan tafel gaan te zitten in een hoek van de winkel. 10 minuten later stond er een bord pizza voor mijn neus. Jackpot!

Ik fietste van het ene nationale park naar het andere en ook buiten de parken was het landschap in Utah verbluffend. Het leek alsof het landschap veranderde achter elke bocht, van rode rotsen en woestijn naar uitgestrekte bossen en alles daartussenin.

IMG_20170906_093215 (2)
Arches National Park

DSCF0561

DSCF0581
Capitol Reef National Park
DSCF0625
Grand Staircase Escalante National Monument
DSCF0696
Bryce canyon National Park
DSCF0727
Zion National Park
DSCF0793
Snow Canyon State Park

Ik bleef niet om te gokken in Las Vegas. Ik had maar één gedachte in mijn hoofd: Leaving Las Vegas. Terug op weg, niet weten wat er gaat gebeuren. Hoeveel keer ik bankroet zal zijn en hoeveel keer ik de jackpot zal winnen. Deze keer wint het huis niet!

*Unless you leave the house

The house always wins*

From Steamboat Springs, Colorado to Las Vegas, Nevada

Las Vegas, the centre of civilisation, were skyscrapers rise from the desert, where there are more Elvisses and Doly Partons per capita than anywhere else in the world and where the light pollution can turn anyone into an epileptic.

DCIM113GOPRO

Las Vegas is the capital of gambling. There is a casino at every corner. I don’t care care for gambling but I do think it is important in life to do something every once in awhile for which the outcome in uncertain. To take a risk and to see what happens. Life is restricted if you limit yourself to do only things you know will succeed. For me the risk of sitting behind a desk for the better part of my life never taking a chance because there is always a good reason not to, outweighs the risks I will face on this trip.

I guess in gambling the outcome in the long term is not uncertain: the house always wins. That is why I left the house.

After steamboat, I continued cycling in Colorado. Climbing mountain pass after mountain pass. The highlight for me was the ascent of engineer mountain.

It was a long and brutal climb. When I was almost at the summit it started raining, then I saw a small shelter. Jackpot! I decided to stay for the night and climb to the summit in the morning.

DSCF0494DSCF0503

In the morning I started climbing again. For some time I had to push my bike because the road was so steep.

DSCF0507DSCF0508

I was rewarded with amazing views at the summit.

DSCF0510DSCF0516

IMG_20170903_093548

After Engineer pass, I cycled into Utah. Cycling in Utah meant waking up early and cycling as many miles as possible before the heat made it impossible to cycle. I would try and find some shade for a couple of hours and cycle again in the evening. But by that time the wind picked up which meant some slow miles to a camping spot for the night.

DSCF0555

On one of these hot days I stopped in a small town to get some groceries. The shopkeeper asked me where I was going. When she heard my story I wasn’t allowed to pay and was ordered to go sit at a table in the corner of the shop. Ten minutes later the free pizza arrived. Jackpot.

I cycled from one national park to another and the stunning scenery was not only limited to the parks. It seemed that in Utah the scenery changed after every turn, from red rock desert to lush forest and everything in between.

IMG_20170906_093215 (2)
Arches National Park

DSCF0561.jpg

DSCF0581
Capitol Reef National Park
DSCF0625
Grand Staircase Escalante National Monument
DSCF0696
Bryce Canyon National Park
DSCF0727
Zion National Park
DSCF0793
Snow Canyon State Park

I did not stay to gamble in Las Vegas, I only had one thought on my mind: leaving Las Vegas. To get back on the road, not knowing what will happen and how many times I will be bankrupt and how many times I will hit the jackpot. I can’t let the house win this time.

*unless you leave the house